Има ли Македонци во Грција

Колку и да сака Грција да прикаже непостоење на македонко или било какво друго малцинство во својата држава е невозможно. Всушност и проблемот што го прави со непризнавањето на името на нашата држава индиректно е и заради можноста ако прифати дека сме Македонија, да треба да прифати и дека постои македонско малцинство во Грција.

Една од државите кои го признава постоењето на македонско малцинство во Грција се и САД, тие уште на 1 фебруари 1991 г., т.е. 8 месеци пред македонскиот народ на референдум да се одлучи за независна држава, признаа дека во Грција има македонско малцинство. Во Извештајот на Стејт Департменот за човечки права, од 1 фебруари се имаше поставено за прв пат проблемот за почитување на идентитетот на Македонците во Грција.

Во 11 октомври 2006 год. САД повторно ја потсети Грција дека во нејзината земја постои македонско, турско и албанско малцинтво...

А и самите грци знаат дека има.

Да живее Македониja.
Да живет Македонците.
Македониja на Македонците.

TRACING THE SCRIPT AND THE LANGUAGE OF THE ANCIENT MACEDONIANS

According to the perception of contemporary science, as well as the text being written in three scripts, two languages had been used:

ancient Egyptian (written with hieroglyphs and in the demotic script)
ancient Greek (written in ancient Greek script)

A basic assumption of our research is that in writing the text on the Rosetta Stone three scripts were used, but in three languages: ancient Egyptian, written in the hieroglyphic script, ancient Macedonian, written in the demotic script, and ancient Greek written in the ancient Greek alphabet. It should be mentioned that one of the most significant and leading works in the field of study of the demotic script as well as the language, the new Egyptian language as it is called, is the Dictionary and Grammar of the Demotic Language, The Oriental Institute of Chicago, USA. Although it is clear and generally accepted that a syllabic script is in question, in this significant publication the authors point out that they are not capable being read sign by sign (syllable after syllable), but they suggest the text is written word after word, and at the same time supposing an absolute language identity in the forming of sentences, phrases and all the names of rulers and gods in the text in ancient Egyptian with the ancient Greek text.

The appearances of the three parts of the text are available on the following links: hieroglyphic, demotic, ancient Greek.

The perceptions and results of our research in analyzing and deciphering the middle text of Rosetta Stone are presented here, starting from the assumption that the text in the demotic script was written in the language of the ancient Macedonians, i.e. in the ancient Macedonian language. You may proceed to the characteristics of the analyzed script through the following topics:

1. Basic characteristics of the script.
2. Wiring for sound of the identified signs.
3. Some rules for writing.
4. Mentioning the name of the emperor (pharaoh).
5. Mentioning the names of the emperor's (pharaoh's) ancestors.
6. Categories of young maids.
7. Categories of priests.
8. Deciphering the last line of the text.
9. Names of territories and peoples.
10. Names of the gods and their functions.
11. Conclusion.

Click here to proceed to the dictionary of deciphered words and terms from the middle text of the Rosetta Stone.

Click here to proceed to the complete text.

ЈАС СУМ МАКЕДОНЕЦ

Многумина веќе го знаете објавеното интервју на Никола Карев дадено во Битола на грчки новинар за грчкиот весник “Акрополис“ и објавено на 08 Мај 1903г.. Ова интервју е така-речи многу битен документ бидејки е дадено од член на највисокото раководство на ВМРО пред Илинденското востание. Ова интервју е најдено во книга издадена во Грција со наслов “Та тетрадја ту Илинден“ од Георгос Пецивас што представува еден вид независно издание.
На интернет постојат пишувани блогови во врска со овоа интервју и го има на Англиски и на Македонски јазик но јас ќе ви ги постирам само преводот на Македонски, и на Грчки бидејки самото интервју е дадено за грчки медиум и е напишано на Грчки јазик. Тоа уствари се скенирани страници од гореспоменатата книга.

МЕШАЊЕТО НА ГРЧКАТА ЦРКВА ВО СПОРОТ СО ИМЕТО НА НАШАТА ДРЖАВА

После постот УЛОГАТА НА ГРЧКАТА ЦРКВА ВО СПОРОТ СО ИМЕТО НА НАШАТА ДРЖАВА каде се запознавме со некои моменти на делување на грчката црква, сега ќе ви прикажам и две писма кои ги испратил Архиепископот Атински и цела Грција Христодулос. Едното е ’До лидерите на ЕУ и христијанските цркви за проблемот на името на ФИРОМ ’од 17.11.2004 а другото до ’г-дин. Кофи Анан Генарален секратар на ООН ’ 16.08.2005г.
_______________________________________________________________________________________
ЦРКВА НА ГРЦИЈА



До лидерите на ЕУ и христијанските цркви за проблемот на името на ФИРОМ

17.11.2004



Дозволете ми да ви обрнам внимание за една тема која има големо значење за мојата татковина и за грцизмот каде и да се наоѓа тој, туку и за стабилноста и мирот на многу саканиот простор во југоисточна Европа: името на држава Скопје. Проблемот со името на ФИРОМ се врати во актуелноста по последната одлука на владата на САД со која ја призна државата со уставното име ‘Република Македонија’.

Употребата на името Македонија е од страна на Скопје е нешто повеќе од една едноставана и културна диференцијација. И тоа затоа што во нашата област границите на културниот, политичкиот и проширувачкиот дух е слаб. Од друга страна културниот облик на македонското прашање е единствената причина за подигнување на желби, бидејќи позади неа е гнездото за просторните вредности, кога тоа го дозволуваат условите.

Затегнатостите и проблемите како на мене лично, така и на сите Грци, во било кој дел од земјата да се наоѓаат, кога станува збор за употребата на името Македонија од страна на Скопје кои се должат на традиционалната наша несигурност поради одземањето од нашите соседи на името Македонија, дел на грчка Македонија и во двете светски војни како и во понатамошните напади од Голимите Сили на просторот, кои имаат оставено силни остатоци на сомневање,

… Што се однесува на ФИРОМ големите идеи се појави на две полиња: словенскиот и албанскиот, затоа се смета дека може да избувнат судири. Ви обрнувам внимание дека населението на оваа земја не е хомоген, главен е словенскиот елемент со големо албанско национално малцинство и повеќе други национални групи. Албанците имаат силно национално чуство и тврдат дека потекнуваат од древните Илири. Врз основа на ова, наместо словенското мнозинство да работи на едно обединувачко чуство кое ќе го прегрне цело ова повеќенационално население во земјата, тоа (словенско ммнозинство) пристапи на изработка на една ‘македонска национална свест’ која ги одалечува уште повеќе елементите кои ја составуваат државата. Настојувањето за прифаќањето на името Македонија не како географски туку со национална смисла, го отежнува веќе јакото чуство на оутѓеност меѓу повеќенационалните групи во внатрешноста на оваа земја и предизвикува неослободувачки дух кој ја држат голема напнатоста во поширокиот простор.

Затоа како Грци сметаме дека признавањето на соседната на Грција држава ФИРОМ си националното име Македонија несамо не му е во корист на ниту една балканска држава штом го покачува термометарот на напнатоста во регионот…

Мојата држава со длабоко чуство и сознание за потребата да се основа клима на стабилност и мир во поширокиот простор на југоисточно Европа ја прифати ФИРОМ од првиот момент на нејзиното создавање, ја подржуваше и ја подржува нејзината територјална целост на оваа кревка држава затоа од друга страна ги охрабри секој вид на односи со неа така да денес економската соработка меѓу двете држави се смета од самото Скопје за многу важна. Сепак овие инзворедни односи го засенува немањето волја на културното и политчко славогено раководство кое не придонесува за пронаоѓањето на едно заедничко прифатливо име. Моето интересирање за проблемите како и на сите други Грци, што се однесува на името Мкаедонија не се базираат на чуствителни и неосновани стравови туку на вистинити докази. Ако случајно дојде до монопол на името Македонија од страна на Скопје ше предидизвика огромна збрка во Грција и во странство за грците од Македонија - кои се во многу поголем број од Славомакедонците, кои го употребуваат како гогравски поим. Како Грците од Македонија, така и воопшто грцизмот, цврсто веруваме дека името Македонија преставува главен елемент на нашето културно наследство и составен дел на нашиот национален идентитет. Ова наше убедување не е без основа, напротив, хомогеноста и заедничкиот јазик на населението во Македонија (з.н. грчка Македонија) со останатите Грци се потврдува со кристален начин на сочуваните многу бројни класични грчки и римски писатели, особено од Херодот, археолошките остатоци од Вергина и на други простори во грчка Македонија кои ги потврдуваат на нјоригинален начин за грчките корени во Македонија. Прифаќањето на името Македонија во новосоздадената држава ФИРОМ не само што не ја потврдува секоја историска вистина, туку ја поткрепува расправата на ‘македонизирање’ од историските ревизионисти на Скопје кои извршуваат наредби на некои центри кои се наоѓаат надвор од ФИРОМ, со цел да вршат политички услуги со одредена цел на делот на Југославија која пред војната беше позната како Јужна Србија или Вардарска Македонија. Соработувајќи на овој носнован потфат, освен другото, се дават погрешни препораки за квалитетото и видот на светот кои го градат новите генерации. …………..



Христодулос
Архиепископ на Атина и цела Грција
_____________________________________________________________________________________
СВЕТИОТ СИНОД НА ГРЧКАТА ЦРКВА

Протокол бр. 3600/1899 16 август 2005



г-дин. Кофи Анан

Генарален секратар на ООН

ООН

Унитед Натионс Плазза,

Нењ Ѕорк, Нењ Ѕорк.

У.С.А.



Драг г-дин. Генерален Секретар

Со голема тага и изненаденост разбравме за одлуката на Основниот Сод во Битола, ФИРОМ, да го затвори неговата Еминенција Охридскиот Архиепископ Иоанис, канонски преставник на српската Православна Патријаршија во ФИРОМ, според обвинението “потикнување на етничка, верска и расна омраза, неразбирање и нетолеранција”. Ова секако не е точно, затоа што Архепископот Иоанис не неправи ништо повеќе од тоа што остана верен на договорот потпишан во мај 2002 год. од други преставници на т.н. МПЦ, кои што под притисок на Владата се откажаа и не ги признаваа своите потписи - со кои требаше да се обноват канонските врски меѓу црквата во ФИРОМ, со неговата мајка црква, Српската Патријаршија.

Останувајќи верен на една од канонските обврски ид а биде во унија со единствената канонска Мајка Црква, обврска дека секоја скрупулозност на православието се зема многу сериозно, во никој случај може да се прикаже како “потикнување на етничка, верска и расна омраза, неразбирање и нетолеранција”. Да се биде неправно обвинет и затворен за останување верен кон единствената канонска оврска може само да се карактиризира како насислство на човечките права и религиозните слободи. Спротивно од тоа, на Архиепископот Иоанис треба да му се честита за неговиот труд да го зачува канонскиот ред и и да се откаже од шизмата која постои во Црквата скоро четриесет години - шизмата со која што сите Православни цркви ја препознаваат неканонската ситуација во која се најде Православната црква во ФИРОМ, како дел од етничка мотивација. Ние, според тоа Ви се јавивме на Вас и на ООН да го употребите вашето влијание и да интервенирате кај властите во ФИРОМ за да Архиепископот Иоанис биде ослободен од затвор и да му се гарантира слобода што е можно поскоро. Само на овој начин оваа неправда може да се исправи и да престане мешањето на државата во религиозните работи.

Ние ја поднесуваме оваа молба до Вас ив ашето чуство за правда и имаме верба дека ќе го разберете нашиот протест и ќе интервенирате за да Архиепископот Иоанис биде ослободен од затвор. Во овој поглед религиозната слобода и човековите права ќе бидат повторно воспоставени во ФИРОМ. Ова не само што ќе донесе правда туку и ќе и помогне на оваа земја да култивира позитивно светско мислење што ја засега религиозната слобода и човековите права, како и за подршка на нејзините заложби за влез во ЕУ.

Како заклучок, ние однапред Ви благодариме и имаме верба дека Вие ќе помогнете да се прекине со насилството врз човековите права и религиозните слободи и ќе ја повикаме господовата сила за Вас за да ги извршите вашите одговорни должности и остануваме,



Со чуства на длабока почит и голем поздрав

ХРИСТОДУЛОС

АРХИЕПИСКОП АТИНСКИ И ЦЕЛА ГРЦИЈА

ПОА & Вранишковски

Деновивме слушнавме извесни обвинувања за сексуални односи во манастир на ПОА. Искушеникот Николај обвинува: Вранишковски ме избрка од ПОА, бидејќи му кажував дека неговите монаси во прилепското село Лагово имаат сексуални односи со девојки, што според православните закони, е забрането.

Тој тврди дека иако заедно со соседите во Лагово подолго време на Вранишковски му укажувале дека монахот Мојсеј носи девојка во манастирот, тој не презел ништо, а за тоа знаел и неговиот духовен отец, епископот Давид.

Цела сторија ќе ја видите на А1.

Да се запознаеме со биографијата на Зоран Вранишковски онака како он се представува, за да видите како он се гледа себеси и случувањата со него.


Б И О Г Р А Ф И Ј А
НА АРХИЕПИСКОПОТ ОХРИДСКИ И МИТРОПОЛИТ СКОПСКИ
Г.Г. ЈОВАН VI

Роден е во Битола на 28.02.1966г. и крстен како православен христијанин со име Зоран. Основно образование и математичка гимназија завршил во родниот град со одличен успех. За време на школувањето повеќе пати бил наградуван во областа на науката и спортот. После отслужувањето на воениот рок во Сараево (1985г.), започнал да студира на Градежниот факултет во Скопје. Факултетот го завршил предвреме и уште истата (1990г.) се запишал на Богословскиот факултет во Белград, а во Митрополијата во Битола се вработил како градежен инжинер. Во соработка со Матичната и универзитетска бибилиотека од Битола, ја формирал Митрополиската библиотека, во која бил и прв библиотекар. За време од две и пол годишното работење во Митрополијата држел циклус на предавања во просториите на библиотеката. Во 1993г. заминал да ги интензивира теолошките студии во Белград кои и ги завршил во јуни 1995г. Истата 1995г. се запишал на магистерски студии во Белград на отсекот за Систематско богословие (Догматика). При крајот на 1995г. заминал во Грција (Солун) да го изучува грчкиот јазик и да запише постдипломски студии. Работи на докторска дисертација со тема: „Единството на Црквата и современите еклисиолошки проблеми”.

Монашкиот чин го примил на 07 Февруари 1998 година, добивајќи го името Јован, и истиот ден бил ракоположен во ѓаконски чин. На 08 Февруари 1998г. бидува ракоположен во иеромонашки чин, а на 19 Јули 1998 во епископски чин со титула Епископ дремвитски. Поставен е за викар на Преспанско-пелагонијската Епархија, каде покрај редовните богослужби, држи и циклуси на богословски трибини и започнува темелна реконструкција на Соборниот храм „Св. Вмч. Димитриј” во Битола. Во март 2000г. поставен е за местобљустител на брегалничката Митрополија, а во ноември 2000г. е избран за Митрополит велески и повардарски. Интронизиран е на тронот на оваа Епархија на 04 Декември 2000г. На повикот на Патријархот Српски г.г. Павле за литургијско и канонско единство со Пеќката Патријаршија, заедно со целиот клир и побожниот народ од неговата Митрополија е единствениот Митрополит од расколничката Македонска Православна Црква кој одговори позитивно. Литургијското и канонско единство на велеската и повардарска Света Митрополија, која во тоа време е под негово епископство, со пеќката Патријаршија е постигнато на 22 јуни 2002г. Неколку дена после тоа, со примена на брутална сила од страна на полицијата во Р. Македонија, целосно бесправно, без судски налог, е избркан од седиштето на Митрополијата заедно со монаштвото, кое живееше со него. На 23 септември 2002г. од страна на Соборот на Српската Православна Црква поставен е за Егзарх на сите територии на Православната Охридска Архиепископија. Многупати бидува затворан од страна на Власта во Р. Македонија, којашто во времето на комунизмот во суштина и ја направи схизмата на Црквата, организирајќи го и поддржувајќи го пучот на прогласување неканонска автокефалија на Македонската Православна Црква. После конституирањето на Светиот Архијерејски Синод на Православната Охридска Архиепископија, на 25 декември 2003г., избран е за негов Претстоител. Заради исповедање на верата православна, во 2004 година е осуден на една година затворска казна, условно, за кривично дело „самовластие”, затоа што влезе во храм за да крсти малолетно девојче. Во 2005 година со правосилна пресуда од Апелациониот суд во Битола, осуден е на осумнаесет месеци затворска казна за кривично дело „распалување на национална и верска омраза, раздор и нетрпеливост”.

Бил учесник на многу меѓународни симпосиони и предавач на многу семинари.

На 24 мај, денот на Светите браќа Методиј и Кирил, потврден е од страна на Неговата Светост, Архиепископот Пеќки, Митрополит Белградско-Карловачки и Патријарх Српски г.г. Павле, а согласно Спогодбата од Ниш, за Архиепископ охридски и Митрополит скопски. Истиот ден објавен е Патријаршискиот и Соборски Томос за автономија на Православната Охридска Архиепископија, чиј Претстоител на Светиот Архијерејски Синод е тој.

КОЛКАВИ ОСЛОБОДИТЕЛИ БИЛЕ БУГАРСКИТЕ ФАШИСТИ 1941 г.

Многу од нас во Македонија имаат слушано за злосторствата кои ги направиле Бугарите,Албанците и Италијаните за време на Втората Светска Војна но изненадувачки е тоа што Италија и Албанија им се извинија на Македонските граѓани поради сите злосторства додека Бугарија тврди дека тие не биле окупатори. Они ја ослободиле Македонија во 1941.Но дали било право ослободување како што Русија нив ги ослободи, или ослободување за окупирање. Епа, еве еден пример како било тоа “ослободување“ кое е познато низ цел свет поради ѕверската култура на нашите соседи ослободители.

The execution of the 12 young men from the village of Vatasa, near Kavadarci was carried out by the Bulgarian fascist army on 16 June, 1943.

Nevena Hadijordanova, the sister of the executed Vaso lived to tell this story. She survived together with three other girlfriends from the village.

 

 

"They gathered us from our houses early in the morning. One by one they brought us in front of the village inn. Twelve young men and four young girls, all of us members of the antifascist organisation from Vatasa. When they brought me in front of the village inn, those that were already there were facing the brick wall. But they still saw me and I gave them a little smile. One of the Bulgarian soldiers noticed: "Laugh, laugh!!!. Enjoy your last laugh." After that they called us one by one to go inside the inn for questioning. "Questioning and brutal torturing." When they called me inside, I saw my friends with ripped shirts and bruises on their faces, around their eyes, and their bodies. The twelve young men, me and my three girlfriends were asked the following questions: "Tell us where the Partisans are?, Who brings them food?, Tell us while you're still alive!!!. No-one from us said a word. - I don't know!, I didn't hear!, I didn't see! - those were the only words said by their dry lips. Four hours of hearing and torture - from 8:00 a.m till 12:00 noon. No-one said a word. After the hearing and torture, the 12 young man were lined up two by two. They left accompanied by the army and police. They even took us - the girls outside. We left accompanied by the sergeant and two agents. As soon as we got outside, we saw our friends on the bridge. They took them up stream the river Luda Mara. The members of the antifascist group from Vatasa gathered at that spot. Hotness! Tiredness! The agents returned. We - the four girls tried to see our friends, but the road upwards is curved. That is why we could not see them until we reached the top, at Duloro Dovce. The young men were sitting down. Then they were ordered to get up. They were pale and bruised. My brother Vaso was one of the oldest in the group. It appeared that he felt the danger, and that is why he said: "Sergeant. I will go back to close the inn". -Your father will close it - answered the Sergeant. They took us through the narrow track in a row by one, downwards to the river Luda Mara. The young men were walking in front, and then us the girls. One soldier came close to me and whispered: "You will see what will happen now". -What? - I asked him whispering. Then an officer came close, yelled something and interrupted the conversation. -Sit down! - commanded one officer. We - the four girls were standing aside. Some of our friends were just sitting down. My brother, probably convinced that a catastrophe was about to happen, did not sit down, but he started running towards the river. -Dime Cekarov and Gerasim Matakov started running after him. -Shoot! - a command was ordered. All of the weapons held in the hands of the ten fascists fired. They fired at those who were running and at those who were sitting down. All that could be heard was the sound of shots being fired and the screams of the wounded. The nine young men that were sitting down did not move. Their bodies were filled with bullets. Some ran after the three that were running away. Dime was wounded in the shoulder. The young men continued to run. Then the shooting stopped. The mad killers were returning to the group.

-Would you like to see your brother? - said the commander.

 -No, I do not want to see him the way he looks now! - I answered.

Then, the Bulgarian police and soldiers stabbed the young men in their hearts and some of them were still showing signs of life. Another thing was left undone - to take their belongings. They took their pocket wallets, hand watches and also other belongings. On the way back, when we entered the village, the people saw that we were returning without our friends. It was clear what had happened. Instantly we could hear crying from all sides of the village. The fascist killers said: "Here are the girls" - to the head of the village, and one officer ordered me to call my father. -Lazo, your son was guilty! We killed him and the other boys. Here is your daughter and don't let her go outside. The whole village was crying everyone even the kids went to the place where the bodies of the twelve young man were. They dug up a trench, because they were threatened not to move the bodies to the village. They buried them and they said their last respects.

Е да ти ибам таквите ослободители, да ти ибам. 

ЦИРКУЛАР CO КОЈ СЕ ОБЈАВИ ИЛИНДЕНСКОТО ВОСТАНИЕ

15 (28 јули по нов стил) 1903 г.

Главен штаб на II македонски

револуционен округ Врф

„Победоносец" 15 јули, 1903 г.

До центровите и селските началници и народот
Браќа,
Најсетне дојде веќе денот шчо толку многу го чекафне, за да се распрајме со вековниот наш душман! Крфта на за-гинатите от турската тиранија на првина наши браќа високо викат да си платиме! Згазената чес на нашите мајки и сес-три сакат да си дојт на место!
Доста толку маки, доста толку страм! Хилјади пати поар-но смрт отколку страмен и скотски живот!
Определениот ден, кога народот от цела Македонија ќе требит да излезит јавно со оражие в раце спроти душманот, јет Илигден - 20 јули, 1903 г. Во тој ден тргнете, браќа, по вашите началници и зберете се пот бајракот на слободата! Дрште се здраво, браќа, во борбата! Само воопорита и дол-готрајна борба јет нашето спасение!
Долу Турција! Долу тиранијата! Смрт на душманите!
Да јет жиф народот! Да јет жива слободата! Ура!
Be целиваме братски
Штабот
Н.К. МаЅски, Илинден. Драма в пет деЅстви"ѓ> 1923, стр. 49.

СВЕТОТ НЕ НАРЕКУВА МАКЕДОНЦИ И ПРЕД 1944год.

Еве натпис во THE NEW YORK TIMES објавен на 06.12.1903г.

А еве уште еден натпис од 16.08.1903год. каде што Бугарскиот премиер Петров си го мие газот на поставеното прашање зошто не им помогнал на Македонците во востанието

ИСКАЖУВАЊЕ НА ДИМИТАР БЛАГОЕВ ЗА НАРОДНОСТА НА МАКЕДОНЦИТЕ ПРЕД БУГАРСКИОТ ПАРЛАМЕНТ ВО 1917 ГОДИНА*

Д. Благоев: ...Всушност во Бугарија се водеше една голема борба не за обединувањето, како што велат, на бугарското племе, а за владеењето на едно племе во Бугарија. И таа борба е една од причините за ослободувањето на самата таа бугарска држава. Таа борба се водеше меѓу бугарското племе и словенското племе на Балканскиот Полуостров. Бугарското племе, еден грст, но добро организирано дојде на Балканскиот полуостров и најде едно племе мирно, уште недоразвиено во својата општествена организација, уште кога тоа се наоѓаше во последниот степен на варварство, кога тука што се формираше како сојузи на племиња, за да мине понатака, во периодот на цивизацијата, во нација. И тој поорганизиран дел, кој главно стоеше на едно пониско варварско стопало, грабечки жесток, кој не познаваше никакво одвраќање кон какви да било средства, се нафрли врз словенските племиња да ги завладее. Но тие племиња, и покрај тоа што беа неорганизирани, својата борба ја водеа долго против тоа бугарско племе.

Ј. Сак`зов: Не заборавајте дека тие беа колонии на Византија и нејзинети потчинети.

Д. Благоев: Потчинети,но независни во својот внатрешен живот.

Некој од левицата: Не ја заборавајте историјата.

Д. Благоев: Која историја? Таа ли, која вие ја фалсификуате? (смеа) Таква историја ние не ви признаваме. Ние гледаме како е стварноста. Факт е г. г. народни претставници дека имало голема борба меѓу бугарските и словенските племиња на Балканскиот полуостров. И тој процес за кој што ни говори Ј. Сак`зов и кој што го подржуваат и другите не е за обединување на бугарското племе туку за завладување на словенските племиња на Балканскиот полуостров и затоа ние гледаме потиснување на словенските племиња на Балканскиот полуостров што масовно се преселуваат во Византија и Мала Азија, и од друга страна, одат на југ кон Македонија во која имено се запазува долго време словенското племе.

Г. Данилов: Ама вие сте родом од Загоричане.

Д. Благоев: Јас сум родом од Загоричане, меѓутоа јас не сум Бугарин, јас сум Македонец, Македонски Славјанин! (смеа) И како таков ако сакате да знаете, јас сум за Македонија како словенска земја, која ќе има сопствена управа.

Некој од десницата: Што бараш тогаш во Бугарија?

Д. Благоев: Така што процесот за којшто не се говори, е процес за завладување, а не за обединување на бугарското племе... Министерот Х.И. Попов: Како се наречуваат во Загоричане Бугарите?

Д. Благоев: Ако ги прашате, тие се нарекуваат христијани.

Министерот Х.И. Попов: Тие се нарекуваат Бугари.

Д. Благоев: Јас не сакам да навлегувам во таа сфера, но сакам да истакнам какви опасности од ваша гледна точка, од бугарска гледна точка, теории се развиваат во нашата историја, односно за процесот на обединување на бугарското племе....

Министерот Х.И. Попов: Борбите за независноста на бугарската црква највеќе се развија во вашето село и затоа го изгорија.

Д.Благоев: Тоа сосема не е така, а процесот е во завојување на племињата на Балканскиот Полуостров од Бугарите. И ако говориме за историскиот процес, тогаш тој процес и денеска постои, имено бугарското племе да ги завладее местата кои му се неопходни, за да може тоа да излезе на море, за да може на големите водни патишта и Егејското Море. Ете ја смислата на историскиот процес.

Д.Благоев: Јас мислам дека од вас послабо информирани по тие прашања и позабркани глави нема. Особоне вие учителите, којшто секогаш врз тие фалшливи теории сте се воспитувале, воопшто вие не можете да ги разберете тие работи!

С. Костурков: (негодува)

Претседавачот д-р. И. Момчилов: Г Костурков! Ве молам не го прекинувајте ораторот.

Д. Благоев: “Ако вие сте убедени дека во Добружда се Бугари, дека во Мавровско, дека во Македонија се Бугари, дека во Серес, Драма и Кавала се Бугари, зошто вие се плашите од таа формула на рускиот мир.... Ако сте убедени дека некаде има Бугари, зошто вие се плашите да се направи референдум и да видиме што ќе кажат? Зошто се дерет? Значи несигурни сте, значи има нешто што ве тревожи, има некои области, завладеени од вас, кои, ако се подложат, на референдум....” (гласно негодување и прекинување на говорникот)

* Извор: Стенограми од Бугарскиот парламент, Современост, јануари1967, стр.79-81

ЕВРОПСКИТЕ ДИПЛОМАТИ И САНСТЕФАНСКА БУГАРИЈА!

*Денешните бугарски шовинисти се повикуваат на некаква Санстефанска Бугарија, а кријат дека уште тогаш сите позначајни европски земји ја осудиле оваа идеја токму поради фактот што во Македонија не живеат Бугари, туку Македонци!

*Автентични изјави од страна на европските министри против планот за Санстефанска Бугарија, поднесен од страна на рускиот бугарофил грофот Игнатиев, заради заштита на руските интереси на Балканот!

---

Во овој текст аргументирано ќе побиеме уште една заблуда застапувана од страна на денешните повампирани великобугарски субјекти, а тоа е заблудата околу т. н. Санстефанска Бугарија, на која до денес се повикуваат бугароманите. Мислам дека од наша страна не е сосема доволно афирмиран фактот дека идејата за Санстефанска Бугарија биле само идеја на хартија, дадена од поединец (конкретно од страна на рускиот гроф Игнатиев) и дека на оваа идеја уште тогаш се спротивставиле сите поголеми европски земји. Па, зошто тогаш се уште се крева толката врев околу таквата идеја на хартија? Тоа е исто како кога во Парламентот пратениците поднесуваат стотици амандмани како дополнувања или измени на разни закони, кои амандмани, неретко претставуваат артикулација на личниот или групниот интерес на пратеникот и кои амандмани, поради тоа и се одбиваат. Слично на ваквите амандмани бил и хартиениот план за Санстефанска Бугарија - и ништо повеќе! Тоа бил обичен, отфрлен од Европа, предлог, какви што ги имало стотици во тоа време. Затоа, навистина е нејасно (па дури и смешно) зошто великобугарските шовинистички кругови се уште леат kрокодилски солзи кон овој отфрлен план. Сега, конечно да преминеме на автентичните историски документи од тоа време и да идиме како поминал овој план во очите на Европа.

Во Македонија не живеат Бугари

Во врска со пропаста на идејата за заживување на Санстефанска Бугарија најдобро ќе биде да цитираме изјави на тогашните европски политичари, кои децидно изјавувале дека Санстефанска Бугарија не може да заживее во практика токму поради фактот што во Македонија живеат Македонци, а не Бугари! Очигледно дека бугароманите не знаат (или не сакаат да знаат) ништо ниту во врска со ова. Санстефанска Бугарија била утопија создадена во фантазијата на рускиот гроф (инаку страстен бугарофил) Игнатиев, кој заради ваквата своја утопија толку бил критикуван од странската, но и од домашната (руска) политичка јавност, што дури извесно време морал да се повлече од јавниот живот. Јасен е и провиден поводот на неговата пуста желба - проширување на Русија (преку својот новосоздаден сателит Бугарија) на територии кои никогаш етнички не биле бугарски. Но, да видиме конечно што изјавиле претставниците на неколку европски држави во врска со фантастичната желба на грофот Игнатиев. Англискиот министер за надворешни работи, лорд Солзбери во врска со фиктивната идеја за Санстефанска Бугарија, на 18 април 1878 година, изјавил: Зацртаното бугарско кнежество во санстефанскиот мировен договор не смее да остане во такви широки граници и да држи територии кои етнички не му припаѓаат. Кои се тие територии кои етнички не му припаѓале на Бугарското кнежество - нека повелат нека одговорат бугароманите. Одиме понатаму. Грофот Андраши, кој тогаш бил австриски министер за надворешни работи, во врска со Санстефанскиот договор во мај, 1878 година, изјавил: Ставете му до знаење на Нелидов (руски амбасадор во Цариград, з. м.), дека нашата влада воопшто нема да толерира едно широко бугарско кнежество. Во Санстефанскиот прелиминарен мировен договор воопшто не е зачуван етничкиот принцип. Според статистичките податоци со кои располагаме нам ни е познато дека Бугарите и Србите ја населуваат земјата од Црно до Јадранско море. Србите се протегаат на запад и на левиот брег на Дунав и Сава, додека Бугарите се протегаат од Дунав до Стара планина. Територијата на Македонија е населена со разнородно население, во кое преовладува словенскиот елемент. Меѓутоа, познато е дека во тамошното словенско население се јавува една силна струја, која настојува да тргне по својот сопствен пат. Нашите интереси во поново време налагаат да навлеземе во Македонија и да излеземе на Егејско Море, користејќи ја наклоноста на словенското население во Македонија. И од оваа изјава (криена од пошироката бугарска јавност) јасно се гледа ставот на Австрија и нејзината запознаеност со етничкиот состав на Македонија и за фактот што во Македонија никогаш не живееле никакви Бугари како мнозинско население. Конечно, во контекст на овие изјави од врвните дипломати на тогашните европски велесили, да ја презентираме и изјавата на францускиот министер за надворешни работи Вадингтон, кој во врска со Санстефанскиот договор го изјавил следното: Ние и понатаму стоиме на гледиштето дека, освен бугарскиот, постојат и други народи на Балканскиот полуостров, кои во догледно време треба да бидат ослободени... Нашата влада остро се противи на Санстефанскиот прелиминарен договор. И од оваа изјава гледаме дека Франција најенергично ја осудува идејата за Санстефанска Бугарија, под изговор дека Бугарите не се единствените жители на Балканот.

Бугарскиот историчар Шопов ги признава Македонците

Дека тоа време бугарските публицисти и интелектуалци биле многу посвесни од денешните бугаромани, кога е во прашање македонската национална засебност, ќе го цитираме познатиот тогашен бугарски историчар А. Шопов, кој во врска со Санстефанска Бугарија, во 1885 година, го дал следново признание: Берлинскиот конгрес не и даде автономија на Македонија и не ја присоедини кон Бугарија или кон источна Румелија од едноставна причина што Англија цврсто застана на стојалиштето дека огромното мнозинство на населението од Македонија не е бугарско... Па дури ни денес, во 1885 година, кога Европа би побарала македонското население да се определи и да каже на која народност и припаѓа, уверени сме дека поголемиот дел од Македонија ќе ни летне од рацете, ако исклучиме две-три околии од северна Македонија. Сите други Македонци се готови да дадат каков сакаш пишан документ дека тие не се Бугари. Зошто и оваа сензационална изјава од бугарскиот историчар Шопов денес се крие од пошироката јавност во Бугарија - нека одговорат нашите бугаромани. Оваа изјава секако дека не е и единствена дадена од тогашни бугарски дејци, кои констатирале дека Македонците претставуваат засебен етникум од Бугарите и токму ваквите бугарски изјави претставуваат неодбранлив аргумент против лагите на денешните бугаромани дека во 19. век Македонците наводно се декларирале како Бугари. Како тогаш да се објаснат ваквите цитати дадени од бугарски дејци? Ги повикувам бугароманите длабоко да размислат (ако можат), па нека одговорат. Значи, ниту Македонците со воодушевување ја прифатиле Бугарската егзархија како своја духовна слобода (како што тврдат бугароманите), ниту пак европските сили стоеле зад фикцијата за Санстефанска Бугарија, која, заради тесните и провидни руски интереси, била создадена во главата на бугарофилскиот гроф Игнатиев, а главна причина за отфрлувањето на ваквата фикција бил фактот што во Македонија никогаш мнозинството население не биле Бугари, што впрочем се потврдува и од горенаведените автентични цитати. Конечно, за ставовите на македонскиот народ од тоа време најдобро сведочат барањата за независна Македонија, кои во тие години дошле до израз преку Разловечкото и Кресненското востание, чија главна цел била создавање на слободна Македонија со македонски народ (нација) во неа. Тоа се потврдува не само преку автентичните зачувани документи од овие две востанија , туку и преку негативниот и деструктивен однос на Бугарија кон овие востанија, посебно кон нивните раководства, а овде секако се и изјавите на Димитар Поп Ѓорѓиев Беровски против Бугарската егзархија.