МЕШАЊЕТО НА ГРЧКАТА ЦРКВА ВО СПОРОТ СО ИМЕТО НА НАШАТА ДРЖАВА

После постот УЛОГАТА НА ГРЧКАТА ЦРКВА ВО СПОРОТ СО ИМЕТО НА НАШАТА ДРЖАВА каде се запознавме со некои моменти на делување на грчката црква, сега ќе ви прикажам и две писма кои ги испратил Архиепископот Атински и цела Грција Христодулос. Едното е ’До лидерите на ЕУ и христијанските цркви за проблемот на името на ФИРОМ ’од 17.11.2004 а другото до ’г-дин. Кофи Анан Генарален секратар на ООН ’ 16.08.2005г.
_______________________________________________________________________________________
ЦРКВА НА ГРЦИЈА



До лидерите на ЕУ и христијанските цркви за проблемот на името на ФИРОМ

17.11.2004



Дозволете ми да ви обрнам внимание за една тема која има големо значење за мојата татковина и за грцизмот каде и да се наоѓа тој, туку и за стабилноста и мирот на многу саканиот простор во југоисточна Европа: името на држава Скопје. Проблемот со името на ФИРОМ се врати во актуелноста по последната одлука на владата на САД со која ја призна државата со уставното име ‘Република Македонија’.

Употребата на името Македонија е од страна на Скопје е нешто повеќе од една едноставана и културна диференцијација. И тоа затоа што во нашата област границите на културниот, политичкиот и проширувачкиот дух е слаб. Од друга страна културниот облик на македонското прашање е единствената причина за подигнување на желби, бидејќи позади неа е гнездото за просторните вредности, кога тоа го дозволуваат условите.

Затегнатостите и проблемите како на мене лично, така и на сите Грци, во било кој дел од земјата да се наоѓаат, кога станува збор за употребата на името Македонија од страна на Скопје кои се должат на традиционалната наша несигурност поради одземањето од нашите соседи на името Македонија, дел на грчка Македонија и во двете светски војни како и во понатамошните напади од Голимите Сили на просторот, кои имаат оставено силни остатоци на сомневање,

… Што се однесува на ФИРОМ големите идеи се појави на две полиња: словенскиот и албанскиот, затоа се смета дека може да избувнат судири. Ви обрнувам внимание дека населението на оваа земја не е хомоген, главен е словенскиот елемент со големо албанско национално малцинство и повеќе други национални групи. Албанците имаат силно национално чуство и тврдат дека потекнуваат од древните Илири. Врз основа на ова, наместо словенското мнозинство да работи на едно обединувачко чуство кое ќе го прегрне цело ова повеќенационално население во земјата, тоа (словенско ммнозинство) пристапи на изработка на една ‘македонска национална свест’ која ги одалечува уште повеќе елементите кои ја составуваат државата. Настојувањето за прифаќањето на името Македонија не како географски туку со национална смисла, го отежнува веќе јакото чуство на оутѓеност меѓу повеќенационалните групи во внатрешноста на оваа земја и предизвикува неослободувачки дух кој ја држат голема напнатоста во поширокиот простор.

Затоа како Грци сметаме дека признавањето на соседната на Грција држава ФИРОМ си националното име Македонија несамо не му е во корист на ниту една балканска држава штом го покачува термометарот на напнатоста во регионот…

Мојата држава со длабоко чуство и сознание за потребата да се основа клима на стабилност и мир во поширокиот простор на југоисточно Европа ја прифати ФИРОМ од првиот момент на нејзиното создавање, ја подржуваше и ја подржува нејзината територјална целост на оваа кревка држава затоа од друга страна ги охрабри секој вид на односи со неа така да денес економската соработка меѓу двете држави се смета од самото Скопје за многу важна. Сепак овие инзворедни односи го засенува немањето волја на културното и политчко славогено раководство кое не придонесува за пронаоѓањето на едно заедничко прифатливо име. Моето интересирање за проблемите како и на сите други Грци, што се однесува на името Мкаедонија не се базираат на чуствителни и неосновани стравови туку на вистинити докази. Ако случајно дојде до монопол на името Македонија од страна на Скопје ше предидизвика огромна збрка во Грција и во странство за грците од Македонија - кои се во многу поголем број од Славомакедонците, кои го употребуваат како гогравски поим. Како Грците од Македонија, така и воопшто грцизмот, цврсто веруваме дека името Македонија преставува главен елемент на нашето културно наследство и составен дел на нашиот национален идентитет. Ова наше убедување не е без основа, напротив, хомогеноста и заедничкиот јазик на населението во Македонија (з.н. грчка Македонија) со останатите Грци се потврдува со кристален начин на сочуваните многу бројни класични грчки и римски писатели, особено од Херодот, археолошките остатоци од Вергина и на други простори во грчка Македонија кои ги потврдуваат на нјоригинален начин за грчките корени во Македонија. Прифаќањето на името Македонија во новосоздадената држава ФИРОМ не само што не ја потврдува секоја историска вистина, туку ја поткрепува расправата на ‘македонизирање’ од историските ревизионисти на Скопје кои извршуваат наредби на некои центри кои се наоѓаат надвор од ФИРОМ, со цел да вршат политички услуги со одредена цел на делот на Југославија која пред војната беше позната како Јужна Србија или Вардарска Македонија. Соработувајќи на овој носнован потфат, освен другото, се дават погрешни препораки за квалитетото и видот на светот кои го градат новите генерации. …………..



Христодулос
Архиепископ на Атина и цела Грција
_____________________________________________________________________________________
СВЕТИОТ СИНОД НА ГРЧКАТА ЦРКВА

Протокол бр. 3600/1899 16 август 2005



г-дин. Кофи Анан

Генарален секратар на ООН

ООН

Унитед Натионс Плазза,

Нењ Ѕорк, Нењ Ѕорк.

У.С.А.



Драг г-дин. Генерален Секретар

Со голема тага и изненаденост разбравме за одлуката на Основниот Сод во Битола, ФИРОМ, да го затвори неговата Еминенција Охридскиот Архиепископ Иоанис, канонски преставник на српската Православна Патријаршија во ФИРОМ, според обвинението “потикнување на етничка, верска и расна омраза, неразбирање и нетолеранција”. Ова секако не е точно, затоа што Архепископот Иоанис не неправи ништо повеќе од тоа што остана верен на договорот потпишан во мај 2002 год. од други преставници на т.н. МПЦ, кои што под притисок на Владата се откажаа и не ги признаваа своите потписи - со кои требаше да се обноват канонските врски меѓу црквата во ФИРОМ, со неговата мајка црква, Српската Патријаршија.

Останувајќи верен на една од канонските обврски ид а биде во унија со единствената канонска Мајка Црква, обврска дека секоја скрупулозност на православието се зема многу сериозно, во никој случај може да се прикаже како “потикнување на етничка, верска и расна омраза, неразбирање и нетолеранција”. Да се биде неправно обвинет и затворен за останување верен кон единствената канонска оврска може само да се карактиризира како насислство на човечките права и религиозните слободи. Спротивно од тоа, на Архиепископот Иоанис треба да му се честита за неговиот труд да го зачува канонскиот ред и и да се откаже од шизмата која постои во Црквата скоро четриесет години - шизмата со која што сите Православни цркви ја препознаваат неканонската ситуација во која се најде Православната црква во ФИРОМ, како дел од етничка мотивација. Ние, според тоа Ви се јавивме на Вас и на ООН да го употребите вашето влијание и да интервенирате кај властите во ФИРОМ за да Архиепископот Иоанис биде ослободен од затвор и да му се гарантира слобода што е можно поскоро. Само на овој начин оваа неправда може да се исправи и да престане мешањето на државата во религиозните работи.

Ние ја поднесуваме оваа молба до Вас ив ашето чуство за правда и имаме верба дека ќе го разберете нашиот протест и ќе интервенирате за да Архиепископот Иоанис биде ослободен од затвор. Во овој поглед религиозната слобода и човековите права ќе бидат повторно воспоставени во ФИРОМ. Ова не само што ќе донесе правда туку и ќе и помогне на оваа земја да култивира позитивно светско мислење што ја засега религиозната слобода и човековите права, како и за подршка на нејзините заложби за влез во ЕУ.

Како заклучок, ние однапред Ви благодариме и имаме верба дека Вие ќе помогнете да се прекине со насилството врз човековите права и религиозните слободи и ќе ја повикаме господовата сила за Вас за да ги извршите вашите одговорни должности и остануваме,



Со чуства на длабока почит и голем поздрав

ХРИСТОДУЛОС

АРХИЕПИСКОП АТИНСКИ И ЦЕЛА ГРЦИЈА

ПОА & Вранишковски

Деновивме слушнавме извесни обвинувања за сексуални односи во манастир на ПОА. Искушеникот Николај обвинува: Вранишковски ме избрка од ПОА, бидејќи му кажував дека неговите монаси во прилепското село Лагово имаат сексуални односи со девојки, што според православните закони, е забрането.

Тој тврди дека иако заедно со соседите во Лагово подолго време на Вранишковски му укажувале дека монахот Мојсеј носи девојка во манастирот, тој не презел ништо, а за тоа знаел и неговиот духовен отец, епископот Давид.

Цела сторија ќе ја видите на А1.

Да се запознаеме со биографијата на Зоран Вранишковски онака како он се представува, за да видите како он се гледа себеси и случувањата со него.


Б И О Г Р А Ф И Ј А
НА АРХИЕПИСКОПОТ ОХРИДСКИ И МИТРОПОЛИТ СКОПСКИ
Г.Г. ЈОВАН VI

Роден е во Битола на 28.02.1966г. и крстен како православен христијанин со име Зоран. Основно образование и математичка гимназија завршил во родниот град со одличен успех. За време на школувањето повеќе пати бил наградуван во областа на науката и спортот. После отслужувањето на воениот рок во Сараево (1985г.), започнал да студира на Градежниот факултет во Скопје. Факултетот го завршил предвреме и уште истата (1990г.) се запишал на Богословскиот факултет во Белград, а во Митрополијата во Битола се вработил како градежен инжинер. Во соработка со Матичната и универзитетска бибилиотека од Битола, ја формирал Митрополиската библиотека, во која бил и прв библиотекар. За време од две и пол годишното работење во Митрополијата држел циклус на предавања во просториите на библиотеката. Во 1993г. заминал да ги интензивира теолошките студии во Белград кои и ги завршил во јуни 1995г. Истата 1995г. се запишал на магистерски студии во Белград на отсекот за Систематско богословие (Догматика). При крајот на 1995г. заминал во Грција (Солун) да го изучува грчкиот јазик и да запише постдипломски студии. Работи на докторска дисертација со тема: „Единството на Црквата и современите еклисиолошки проблеми”.

Монашкиот чин го примил на 07 Февруари 1998 година, добивајќи го името Јован, и истиот ден бил ракоположен во ѓаконски чин. На 08 Февруари 1998г. бидува ракоположен во иеромонашки чин, а на 19 Јули 1998 во епископски чин со титула Епископ дремвитски. Поставен е за викар на Преспанско-пелагонијската Епархија, каде покрај редовните богослужби, држи и циклуси на богословски трибини и започнува темелна реконструкција на Соборниот храм „Св. Вмч. Димитриј” во Битола. Во март 2000г. поставен е за местобљустител на брегалничката Митрополија, а во ноември 2000г. е избран за Митрополит велески и повардарски. Интронизиран е на тронот на оваа Епархија на 04 Декември 2000г. На повикот на Патријархот Српски г.г. Павле за литургијско и канонско единство со Пеќката Патријаршија, заедно со целиот клир и побожниот народ од неговата Митрополија е единствениот Митрополит од расколничката Македонска Православна Црква кој одговори позитивно. Литургијското и канонско единство на велеската и повардарска Света Митрополија, која во тоа време е под негово епископство, со пеќката Патријаршија е постигнато на 22 јуни 2002г. Неколку дена после тоа, со примена на брутална сила од страна на полицијата во Р. Македонија, целосно бесправно, без судски налог, е избркан од седиштето на Митрополијата заедно со монаштвото, кое живееше со него. На 23 септември 2002г. од страна на Соборот на Српската Православна Црква поставен е за Егзарх на сите територии на Православната Охридска Архиепископија. Многупати бидува затворан од страна на Власта во Р. Македонија, којашто во времето на комунизмот во суштина и ја направи схизмата на Црквата, организирајќи го и поддржувајќи го пучот на прогласување неканонска автокефалија на Македонската Православна Црква. После конституирањето на Светиот Архијерејски Синод на Православната Охридска Архиепископија, на 25 декември 2003г., избран е за негов Претстоител. Заради исповедање на верата православна, во 2004 година е осуден на една година затворска казна, условно, за кривично дело „самовластие”, затоа што влезе во храм за да крсти малолетно девојче. Во 2005 година со правосилна пресуда од Апелациониот суд во Битола, осуден е на осумнаесет месеци затворска казна за кривично дело „распалување на национална и верска омраза, раздор и нетрпеливост”.

Бил учесник на многу меѓународни симпосиони и предавач на многу семинари.

На 24 мај, денот на Светите браќа Методиј и Кирил, потврден е од страна на Неговата Светост, Архиепископот Пеќки, Митрополит Белградско-Карловачки и Патријарх Српски г.г. Павле, а согласно Спогодбата од Ниш, за Архиепископ охридски и Митрополит скопски. Истиот ден објавен е Патријаршискиот и Соборски Томос за автономија на Православната Охридска Архиепископија, чиј Претстоител на Светиот Архијерејски Синод е тој.

КОЛКАВИ ОСЛОБОДИТЕЛИ БИЛЕ БУГАРСКИТЕ ФАШИСТИ 1941 г.

Многу од нас во Македонија имаат слушано за злосторствата кои ги направиле Бугарите,Албанците и Италијаните за време на Втората Светска Војна но изненадувачки е тоа што Италија и Албанија им се извинија на Македонските граѓани поради сите злосторства додека Бугарија тврди дека тие не биле окупатори. Они ја ослободиле Македонија во 1941.Но дали било право ослободување како што Русија нив ги ослободи, или ослободување за окупирање. Епа, еве еден пример како било тоа “ослободување“ кое е познато низ цел свет поради ѕверската култура на нашите соседи ослободители.

The execution of the 12 young men from the village of Vatasa, near Kavadarci was carried out by the Bulgarian fascist army on 16 June, 1943.

Nevena Hadijordanova, the sister of the executed Vaso lived to tell this story. She survived together with three other girlfriends from the village.

 

 

"They gathered us from our houses early in the morning. One by one they brought us in front of the village inn. Twelve young men and four young girls, all of us members of the antifascist organisation from Vatasa. When they brought me in front of the village inn, those that were already there were facing the brick wall. But they still saw me and I gave them a little smile. One of the Bulgarian soldiers noticed: "Laugh, laugh!!!. Enjoy your last laugh." After that they called us one by one to go inside the inn for questioning. "Questioning and brutal torturing." When they called me inside, I saw my friends with ripped shirts and bruises on their faces, around their eyes, and their bodies. The twelve young men, me and my three girlfriends were asked the following questions: "Tell us where the Partisans are?, Who brings them food?, Tell us while you're still alive!!!. No-one from us said a word. - I don't know!, I didn't hear!, I didn't see! - those were the only words said by their dry lips. Four hours of hearing and torture - from 8:00 a.m till 12:00 noon. No-one said a word. After the hearing and torture, the 12 young man were lined up two by two. They left accompanied by the army and police. They even took us - the girls outside. We left accompanied by the sergeant and two agents. As soon as we got outside, we saw our friends on the bridge. They took them up stream the river Luda Mara. The members of the antifascist group from Vatasa gathered at that spot. Hotness! Tiredness! The agents returned. We - the four girls tried to see our friends, but the road upwards is curved. That is why we could not see them until we reached the top, at Duloro Dovce. The young men were sitting down. Then they were ordered to get up. They were pale and bruised. My brother Vaso was one of the oldest in the group. It appeared that he felt the danger, and that is why he said: "Sergeant. I will go back to close the inn". -Your father will close it - answered the Sergeant. They took us through the narrow track in a row by one, downwards to the river Luda Mara. The young men were walking in front, and then us the girls. One soldier came close to me and whispered: "You will see what will happen now". -What? - I asked him whispering. Then an officer came close, yelled something and interrupted the conversation. -Sit down! - commanded one officer. We - the four girls were standing aside. Some of our friends were just sitting down. My brother, probably convinced that a catastrophe was about to happen, did not sit down, but he started running towards the river. -Dime Cekarov and Gerasim Matakov started running after him. -Shoot! - a command was ordered. All of the weapons held in the hands of the ten fascists fired. They fired at those who were running and at those who were sitting down. All that could be heard was the sound of shots being fired and the screams of the wounded. The nine young men that were sitting down did not move. Their bodies were filled with bullets. Some ran after the three that were running away. Dime was wounded in the shoulder. The young men continued to run. Then the shooting stopped. The mad killers were returning to the group.

-Would you like to see your brother? - said the commander.

 -No, I do not want to see him the way he looks now! - I answered.

Then, the Bulgarian police and soldiers stabbed the young men in their hearts and some of them were still showing signs of life. Another thing was left undone - to take their belongings. They took their pocket wallets, hand watches and also other belongings. On the way back, when we entered the village, the people saw that we were returning without our friends. It was clear what had happened. Instantly we could hear crying from all sides of the village. The fascist killers said: "Here are the girls" - to the head of the village, and one officer ordered me to call my father. -Lazo, your son was guilty! We killed him and the other boys. Here is your daughter and don't let her go outside. The whole village was crying everyone even the kids went to the place where the bodies of the twelve young man were. They dug up a trench, because they were threatened not to move the bodies to the village. They buried them and they said their last respects.

Е да ти ибам таквите ослободители, да ти ибам. 

ЦИРКУЛАР CO КОЈ СЕ ОБЈАВИ ИЛИНДЕНСКОТО ВОСТАНИЕ

15 (28 јули по нов стил) 1903 г.

Главен штаб на II македонски

револуционен округ Врф

„Победоносец" 15 јули, 1903 г.

До центровите и селските началници и народот
Браќа,
Најсетне дојде веќе денот шчо толку многу го чекафне, за да се распрајме со вековниот наш душман! Крфта на за-гинатите от турската тиранија на првина наши браќа високо викат да си платиме! Згазената чес на нашите мајки и сес-три сакат да си дојт на место!
Доста толку маки, доста толку страм! Хилјади пати поар-но смрт отколку страмен и скотски живот!
Определениот ден, кога народот от цела Македонија ќе требит да излезит јавно со оражие в раце спроти душманот, јет Илигден - 20 јули, 1903 г. Во тој ден тргнете, браќа, по вашите началници и зберете се пот бајракот на слободата! Дрште се здраво, браќа, во борбата! Само воопорита и дол-готрајна борба јет нашето спасение!
Долу Турција! Долу тиранијата! Смрт на душманите!
Да јет жиф народот! Да јет жива слободата! Ура!
Be целиваме братски
Штабот
Н.К. МаЅски, Илинден. Драма в пет деЅстви"ѓ> 1923, стр. 49.

СВЕТОТ НЕ НАРЕКУВА МАКЕДОНЦИ И ПРЕД 1944год.

Еве натпис во THE NEW YORK TIMES објавен на 06.12.1903г.

А еве уште еден натпис од 16.08.1903год. каде што Бугарскиот премиер Петров си го мие газот на поставеното прашање зошто не им помогнал на Македонците во востанието

ИСКАЖУВАЊЕ НА ДИМИТАР БЛАГОЕВ ЗА НАРОДНОСТА НА МАКЕДОНЦИТЕ ПРЕД БУГАРСКИОТ ПАРЛАМЕНТ ВО 1917 ГОДИНА*

Д. Благоев: ...Всушност во Бугарија се водеше една голема борба не за обединувањето, како што велат, на бугарското племе, а за владеењето на едно племе во Бугарија. И таа борба е една од причините за ослободувањето на самата таа бугарска држава. Таа борба се водеше меѓу бугарското племе и словенското племе на Балканскиот Полуостров. Бугарското племе, еден грст, но добро организирано дојде на Балканскиот полуостров и најде едно племе мирно, уште недоразвиено во својата општествена организација, уште кога тоа се наоѓаше во последниот степен на варварство, кога тука што се формираше како сојузи на племиња, за да мине понатака, во периодот на цивизацијата, во нација. И тој поорганизиран дел, кој главно стоеше на едно пониско варварско стопало, грабечки жесток, кој не познаваше никакво одвраќање кон какви да било средства, се нафрли врз словенските племиња да ги завладее. Но тие племиња, и покрај тоа што беа неорганизирани, својата борба ја водеа долго против тоа бугарско племе.

Ј. Сак`зов: Не заборавајте дека тие беа колонии на Византија и нејзинети потчинети.

Д. Благоев: Потчинети,но независни во својот внатрешен живот.

Некој од левицата: Не ја заборавајте историјата.

Д. Благоев: Која историја? Таа ли, која вие ја фалсификуате? (смеа) Таква историја ние не ви признаваме. Ние гледаме како е стварноста. Факт е г. г. народни претставници дека имало голема борба меѓу бугарските и словенските племиња на Балканскиот полуостров. И тој процес за кој што ни говори Ј. Сак`зов и кој што го подржуваат и другите не е за обединување на бугарското племе туку за завладување на словенските племиња на Балканскиот полуостров и затоа ние гледаме потиснување на словенските племиња на Балканскиот полуостров што масовно се преселуваат во Византија и Мала Азија, и од друга страна, одат на југ кон Македонија во која имено се запазува долго време словенското племе.

Г. Данилов: Ама вие сте родом од Загоричане.

Д. Благоев: Јас сум родом од Загоричане, меѓутоа јас не сум Бугарин, јас сум Македонец, Македонски Славјанин! (смеа) И како таков ако сакате да знаете, јас сум за Македонија како словенска земја, која ќе има сопствена управа.

Некој од десницата: Што бараш тогаш во Бугарија?

Д. Благоев: Така што процесот за којшто не се говори, е процес за завладување, а не за обединување на бугарското племе... Министерот Х.И. Попов: Како се наречуваат во Загоричане Бугарите?

Д. Благоев: Ако ги прашате, тие се нарекуваат христијани.

Министерот Х.И. Попов: Тие се нарекуваат Бугари.

Д. Благоев: Јас не сакам да навлегувам во таа сфера, но сакам да истакнам какви опасности од ваша гледна точка, од бугарска гледна точка, теории се развиваат во нашата историја, односно за процесот на обединување на бугарското племе....

Министерот Х.И. Попов: Борбите за независноста на бугарската црква највеќе се развија во вашето село и затоа го изгорија.

Д.Благоев: Тоа сосема не е така, а процесот е во завојување на племињата на Балканскиот Полуостров од Бугарите. И ако говориме за историскиот процес, тогаш тој процес и денеска постои, имено бугарското племе да ги завладее местата кои му се неопходни, за да може тоа да излезе на море, за да може на големите водни патишта и Егејското Море. Ете ја смислата на историскиот процес.

Д.Благоев: Јас мислам дека од вас послабо информирани по тие прашања и позабркани глави нема. Особоне вие учителите, којшто секогаш врз тие фалшливи теории сте се воспитувале, воопшто вие не можете да ги разберете тие работи!

С. Костурков: (негодува)

Претседавачот д-р. И. Момчилов: Г Костурков! Ве молам не го прекинувајте ораторот.

Д. Благоев: “Ако вие сте убедени дека во Добружда се Бугари, дека во Мавровско, дека во Македонија се Бугари, дека во Серес, Драма и Кавала се Бугари, зошто вие се плашите од таа формула на рускиот мир.... Ако сте убедени дека некаде има Бугари, зошто вие се плашите да се направи референдум и да видиме што ќе кажат? Зошто се дерет? Значи несигурни сте, значи има нешто што ве тревожи, има некои области, завладеени од вас, кои, ако се подложат, на референдум....” (гласно негодување и прекинување на говорникот)

* Извор: Стенограми од Бугарскиот парламент, Современост, јануари1967, стр.79-81

ЕВРОПСКИТЕ ДИПЛОМАТИ И САНСТЕФАНСКА БУГАРИЈА!

*Денешните бугарски шовинисти се повикуваат на некаква Санстефанска Бугарија, а кријат дека уште тогаш сите позначајни европски земји ја осудиле оваа идеја токму поради фактот што во Македонија не живеат Бугари, туку Македонци!

*Автентични изјави од страна на европските министри против планот за Санстефанска Бугарија, поднесен од страна на рускиот бугарофил грофот Игнатиев, заради заштита на руските интереси на Балканот!

---

Во овој текст аргументирано ќе побиеме уште една заблуда застапувана од страна на денешните повампирани великобугарски субјекти, а тоа е заблудата околу т. н. Санстефанска Бугарија, на која до денес се повикуваат бугароманите. Мислам дека од наша страна не е сосема доволно афирмиран фактот дека идејата за Санстефанска Бугарија биле само идеја на хартија, дадена од поединец (конкретно од страна на рускиот гроф Игнатиев) и дека на оваа идеја уште тогаш се спротивставиле сите поголеми европски земји. Па, зошто тогаш се уште се крева толката врев околу таквата идеја на хартија? Тоа е исто како кога во Парламентот пратениците поднесуваат стотици амандмани како дополнувања или измени на разни закони, кои амандмани, неретко претставуваат артикулација на личниот или групниот интерес на пратеникот и кои амандмани, поради тоа и се одбиваат. Слично на ваквите амандмани бил и хартиениот план за Санстефанска Бугарија - и ништо повеќе! Тоа бил обичен, отфрлен од Европа, предлог, какви што ги имало стотици во тоа време. Затоа, навистина е нејасно (па дури и смешно) зошто великобугарските шовинистички кругови се уште леат kрокодилски солзи кон овој отфрлен план. Сега, конечно да преминеме на автентичните историски документи од тоа време и да идиме како поминал овој план во очите на Европа.

Во Македонија не живеат Бугари

Во врска со пропаста на идејата за заживување на Санстефанска Бугарија најдобро ќе биде да цитираме изјави на тогашните европски политичари, кои децидно изјавувале дека Санстефанска Бугарија не може да заживее во практика токму поради фактот што во Македонија живеат Македонци, а не Бугари! Очигледно дека бугароманите не знаат (или не сакаат да знаат) ништо ниту во врска со ова. Санстефанска Бугарија била утопија создадена во фантазијата на рускиот гроф (инаку страстен бугарофил) Игнатиев, кој заради ваквата своја утопија толку бил критикуван од странската, но и од домашната (руска) политичка јавност, што дури извесно време морал да се повлече од јавниот живот. Јасен е и провиден поводот на неговата пуста желба - проширување на Русија (преку својот новосоздаден сателит Бугарија) на територии кои никогаш етнички не биле бугарски. Но, да видиме конечно што изјавиле претставниците на неколку европски држави во врска со фантастичната желба на грофот Игнатиев. Англискиот министер за надворешни работи, лорд Солзбери во врска со фиктивната идеја за Санстефанска Бугарија, на 18 април 1878 година, изјавил: Зацртаното бугарско кнежество во санстефанскиот мировен договор не смее да остане во такви широки граници и да држи територии кои етнички не му припаѓаат. Кои се тие територии кои етнички не му припаѓале на Бугарското кнежество - нека повелат нека одговорат бугароманите. Одиме понатаму. Грофот Андраши, кој тогаш бил австриски министер за надворешни работи, во врска со Санстефанскиот договор во мај, 1878 година, изјавил: Ставете му до знаење на Нелидов (руски амбасадор во Цариград, з. м.), дека нашата влада воопшто нема да толерира едно широко бугарско кнежество. Во Санстефанскиот прелиминарен мировен договор воопшто не е зачуван етничкиот принцип. Според статистичките податоци со кои располагаме нам ни е познато дека Бугарите и Србите ја населуваат земјата од Црно до Јадранско море. Србите се протегаат на запад и на левиот брег на Дунав и Сава, додека Бугарите се протегаат од Дунав до Стара планина. Територијата на Македонија е населена со разнородно население, во кое преовладува словенскиот елемент. Меѓутоа, познато е дека во тамошното словенско население се јавува една силна струја, која настојува да тргне по својот сопствен пат. Нашите интереси во поново време налагаат да навлеземе во Македонија и да излеземе на Егејско Море, користејќи ја наклоноста на словенското население во Македонија. И од оваа изјава (криена од пошироката бугарска јавност) јасно се гледа ставот на Австрија и нејзината запознаеност со етничкиот состав на Македонија и за фактот што во Македонија никогаш не живееле никакви Бугари како мнозинско население. Конечно, во контекст на овие изјави од врвните дипломати на тогашните европски велесили, да ја презентираме и изјавата на францускиот министер за надворешни работи Вадингтон, кој во врска со Санстефанскиот договор го изјавил следното: Ние и понатаму стоиме на гледиштето дека, освен бугарскиот, постојат и други народи на Балканскиот полуостров, кои во догледно време треба да бидат ослободени... Нашата влада остро се противи на Санстефанскиот прелиминарен договор. И од оваа изјава гледаме дека Франција најенергично ја осудува идејата за Санстефанска Бугарија, под изговор дека Бугарите не се единствените жители на Балканот.

Бугарскиот историчар Шопов ги признава Македонците

Дека тоа време бугарските публицисти и интелектуалци биле многу посвесни од денешните бугаромани, кога е во прашање македонската национална засебност, ќе го цитираме познатиот тогашен бугарски историчар А. Шопов, кој во врска со Санстефанска Бугарија, во 1885 година, го дал следново признание: Берлинскиот конгрес не и даде автономија на Македонија и не ја присоедини кон Бугарија или кон источна Румелија од едноставна причина што Англија цврсто застана на стојалиштето дека огромното мнозинство на населението од Македонија не е бугарско... Па дури ни денес, во 1885 година, кога Европа би побарала македонското население да се определи и да каже на која народност и припаѓа, уверени сме дека поголемиот дел од Македонија ќе ни летне од рацете, ако исклучиме две-три околии од северна Македонија. Сите други Македонци се готови да дадат каков сакаш пишан документ дека тие не се Бугари. Зошто и оваа сензационална изјава од бугарскиот историчар Шопов денес се крие од пошироката јавност во Бугарија - нека одговорат нашите бугаромани. Оваа изјава секако дека не е и единствена дадена од тогашни бугарски дејци, кои констатирале дека Македонците претставуваат засебен етникум од Бугарите и токму ваквите бугарски изјави претставуваат неодбранлив аргумент против лагите на денешните бугаромани дека во 19. век Македонците наводно се декларирале како Бугари. Како тогаш да се објаснат ваквите цитати дадени од бугарски дејци? Ги повикувам бугароманите длабоко да размислат (ако можат), па нека одговорат. Значи, ниту Македонците со воодушевување ја прифатиле Бугарската егзархија како своја духовна слобода (како што тврдат бугароманите), ниту пак европските сили стоеле зад фикцијата за Санстефанска Бугарија, која, заради тесните и провидни руски интереси, била создадена во главата на бугарофилскиот гроф Игнатиев, а главна причина за отфрлувањето на ваквата фикција бил фактот што во Македонија никогаш мнозинството население не биле Бугари, што впрочем се потврдува и од горенаведените автентични цитати. Конечно, за ставовите на македонскиот народ од тоа време најдобро сведочат барањата за независна Македонија, кои во тие години дошле до израз преку Разловечкото и Кресненското востание, чија главна цел била создавање на слободна Македонија со македонски народ (нација) во неа. Тоа се потврдува не само преку автентичните зачувани документи од овие две востанија , туку и преку негативниот и деструктивен однос на Бугарија кон овие востанија, посебно кон нивните раководства, а овде секако се и изјавите на Димитар Поп Ѓорѓиев Беровски против Бугарската егзархија.

Крушевски манифест

Браќа земљаци и мили комшии!

Ние, вашите вечни комшии, пријатели и познајници от хубавото Крушево и неговите китни села, без разлика на вера, народност, пол и убежденија, не можејќи веќе да трпиме тиранијата на жедните за крф и гладните за чоечко месо муртати, шчо гледаат и нас и вас да дотерат до нош, и нас и вас да дотераат до питачки стап и нашата мила и богата земја Македонија да заприлегат на пуста пустиња, денеска дигнафне глава и решифне со пушка да се браниме от тие наши и ваши душмани и да добиеме слобода.

Вие мошне арно знајте оти ние не сне лоши и разбирате оти от мака си ја кладофне главата в торба, за да заживејме како браќа на оваја земја, ние ве имаме како сфои и сакаме до крај да останиме сфои. Ние не дигнафне пушка протиф вас - това би било страм за нас; ние не дигнафне пушка протиф мирнио, трудољубивио и чеснио турски нарот, шчо се прерануат, како нас со крваф пот - тој јет наш брат и со него сне живејале и пак сакаме да живејме; ние не излегофне да колиме и да грабиме, да палиме и да крадиме - доста ни сет зулумите на безбројните деребеи по нашата сирота и окрвавена Македонија; ние не излегофне да порисјанчуваме и да бесчестиме вашите мјаки и сестри, жени и ќерки; требит да знајте оти вашио имот, вашио живот, вашата вера и вашата чес ни сет толку скапи, колку шчо ни сет скапи нашите. Анџак, за да си завардиме имото, живото, верата и честа, ние сне зеле пушка. Ние не сне муртати на сфојата земја, шчо не родила, ние не сне арамии и јанкесеџии, а ревољуционери пот клетва да умриме за правото и за слободата; ние се бунтуваме протиф тиранијата и протиф ропството: ние се бориме и ќе се бориме протиф муртатите, протиф арамиите, протиф зулумќарите и јанкесеџите, протиф насилниците на нашата чес и на нашата вера и протиф тие шчо смучат нашата пот, и експлоатират нашио труд. От нас, и от нашите села да не се плашите - никому зијан не ќа сториме. Ние не само ве имаме како сфои браќа, туку и ве жаљаме како сфои браќа, бидејќи разбираме оти и вие сте робје како нас, робје на царо и на царските бегој, ефендии и паши, робје на богатите и на силните, робје на насилниците и на зулумќарите, шчо ја запалија царшчината од четирите страни и шчо не натераа нас да дигниме глава за право, за слобода и за чоечки живот. За право, за слобода и за чоечки живот ве каниме и вас да дојдите заедно да водиме борба! Елате, браќа мусљумани, при нас да тргниме протиф вашите и наши душмани! Елате под бајрако на “Афтономна Македонија”! Македонија јет заедничка наша мајка и викат за помош. Елате да скршиме синџирите на ропството, да се куртулиме от маки и страданија, и да пресушиме реките от крвој и солзи! Елате при нас, браќа да си слејме душите и срцата и да се спасиме, та ние и нашата чељат и пречељат да живејат мирно, да си работат спокојно и да напредуат!...

Мили наши комшии! Како Турци, Арнаути и мусљумани, разбираме, вие се си мислите, оти царстфото јет ваше и оти вие не сте робје, шчом на царскио бајрак немат крст, а имат ѕвезда и месечина. Оти не јет така и оти грешите, вие брго ќе се сетите и ќа го разберите. Ама ако ви јет намуз да дојдите при нас и да се објавите протиф царската тиранија, ние, вашите по таткојна и по страданија браќа, немат да се докачиме и не ќа ве мразиме. Ние сами ќа се бориме и за нас и за вас, ако јет потребно, до еден ќа умриме пот бајрако за нашата и ваша слобода и за нашето и ваше право. “Слобода или смрт” јет писано на нашите чела и на нашио крваф бајрак. Ние веќе го дигнафне тој бајрак и немат враќање. Ако и вие н# имате како ваши браќа и ни сакате доброто, ако есапите пак да живејте со нас, како шчо сте живејале до сега и ако сте верни и достојни синој на мајка Македонија, можите да ни поможите само со едно нешчо - а тоа јет голема помшт. да не се заортачите со душманите, да не дојдите со пушка протиф нас и да не прајте зулуми по рисјанските села!

Нека Господ Бог да благослојт светата борба за правото и слободата!

Нека сет живи борците за слободата и сите чесни и добри македонски синој!

Ура! За “Афтономна Македонија”!

ГРЦИЈА И БУГАРИЈА НЕ ГИ ПОЧИТУВААТ ПРАВАТА НА МАЛЦИНСТВАТА

Стразбур, 21 септември (МИА) - Грција и Бугарија перманентно не ги почитуваат меѓународните стандарди што се однесуваат на човековите права и на заштитата на етничките и јазичните малцинства и продолжуваат да ја користат историски базирана пропаганда како оправдание за нивниот непријателски став кон македонското малцинство. Ова, како што се наведува во соопштението на партијата на македонското малцинство во Грција „Виножито“, се заклучоците од истражувачката регионална мисија на европската парламентарна политичка партија Европската слободна алијанса (ЕФА), спроведена минатата недела.
Мисија беше предводена од каталонскиот европратеник и заменик-претседател на ЕФА Бернат Жоан и Мари и партискиот кодиректор Гинтер Даувен.
Жоан и Мари на прес-конференцијата одржана во Лерин по средбата на делегацијата на ЕФА со грчките локални власти нагласи дека е неприфатливо и контрапродуктивно и натаму да се порекнува постоењето на македонското национално малцинство во Грција и да не се признава неговиот јазик. Тој ја повика Грција да организира попис на кој ќе им дозволи на Македонците во Грција слободно да го декларираат своето етничко, јазично и културно потекло.
Жоан и Мари, кој е член на Комитетот за култура во Европскиот парламент и социолингвист по професија, потенцира дека македонскиот јазик треба да се признае како посебен јазик, а на македонското малцинство треба да му се овозможи негово слободно користење. Тој нагласи оти е крајно време да се „тргне товарот кој се наметна со грчката опсесија со спорните историски факти и да се погледне кон иднината“.
„Виножито“ соопштува дека претставниците на ЕФА имале можност да бидат сведоци на однесувањето на Грција кон македонското малцинство за време на состанокот со високи функционери од Министерството за надворешни работи и со универзитетски професори во Солун. Имено, како што нагласува во соопштението, делегацијата на ЕФА во Грција допатувала на покана на „Виножито“, но на претставниците на таа партија не им било дозволено да присуствуваат на состанокот поради немање лични покани. „Виножито“ нагласува дека ваквата постапка била дел од грчката политика која цели да се избегне каков било директен дијалог со Македонците.
Истражувачката мисија на ЕФА беше и во Пиринскиот регион на Бугарија, каде живее македонското малцинство во таа земја.
Гинтер Даувен нагласи дека положбата на македонското малцинство во Бугарија е слична како онаа во Грција. Тој напомена дека Бугарија не го признава постоењето на македонско национално малцинство и неговиот јазик и поставува најразлични препреки за учество на избори на партија што би го претставувала. Даувен додаде оти последен таков обид е барањето од пет илјади потписи за регистрирање на политичка партија, наместо досегашните 500.
Стојан Георгиев, заменик-претседателот на партијата на македонското малцинство во Бугарија, ОМО-Илинден Пирин нагласи дека на барањето за одржување на еден настан во Благоевград, тамошниот градоначалник одговорил дека партијата мора да оди во Македонија за да го организира случувањето.
Според ОМО-Илинден Пирин, медиумите во Бугарија често пати користат дезинформации за Македонците во Бугарија. Партијата ги информирала претставниците на ЕФА дека во Бугарија се проширила информацијата за наводен обид на ОМО-Илинден Пирин да ги подмити Ромите и Турците во градот Гоце Делчев со 50 лева (24 евра) за да ги собере потребните потписи за регистрација.
Георгиев категорично ги отфрла таквите тврдења, нагласувајќи дека партијата и нејзините членови се наоѓаат во незавидна финансиска состојба. Тој побара од ЕФА да интервенира во ЕУ со цел како услов за влез на Бугарија во Унијата да се постави и признавањето на македонското малцинство.

Eurolang

ЗАБЛУДИТЕ НА ЃОРЃИ МЛАДЕНОВ

Претседателот на МПО Ѓорѓи Младенов (from Canada)не знае дека постојат бројни средновековни документи (објавени во бугарски книги) кои сведочат за бугарските пустошења на Македонија!

Декларирањето на браќата Миладиновци, ту како Грци, ту како Бугари, не претставува никаков доказ дека македонската нација има бугаро-татарски етнички корени!

---

Ѓорѓи Младенов остана запаметен во нашата јавност во грозоморната изјава што ја даде во еден скопски неделник, во која тој се заложи за поделба на Македонија помеѓу Албанија и Бугарија. Младенов изјави и дека за таа цел во Виена бил формиран некаков бугарско-албански комитет, кој имал за цел ново поробување и поделба на Македонија. Овој човек го сожалувам и секаде го посочувам како жив пример за македонската трагедија. Имено, г-дин Младенов потекнува од најизмачениот дел на Македонија - Егејска Македонија. Многу е веројатно дека и денес во егејскиот дел на Македонија има негови роднини кои себе си се декларираат како Грци! Тоа не ме чуди и реков дека тоа е жива слика на македонската трагедија - блиски роднини, под влијание на различни пропаганди или притисоци, различно да се декларираат. Меѓутоа, она што ме чуди е омразата на Младенов кон Македонија и кон Македонците. Имено, тој јавно изјавува дека Македонија треба пак да се подели и да се пороби. Ова сосема јасно зборува за неговата омраза кон својата земја и нападно потсетува на библиската приказна за царот Соломон, на која накратко ќе се потсетиме. Имено, две жени се карале околу тоа чие било бебето што било со нив, т.е. која била неговата вистинска мајка. Така стигнале до царот Соломон. Царот Соломон, немоќен да открие која е вистинската мајка, наредил детето да се пресече на две и да им се даде по една половина на жените. Тогаш едната жена (вистинската мајка) рекла дека таа се откажува од детето, само за да остане тоа живо, па макар и да не биде нејзино, додека онаа која не била негова мајка, се согласила детето да се пресече надве. Тогаш царот Соломон детето и го дал на онаа жена која изјавила дека сака детето да остане живо, зашто сфатил дека таа е вистинската мајка.

МПО - АНТИМАКЕДОНСКА ОРГАНИЗАЦИЈА!

Од оваа поучна приказна, Младенов нападно ме потсетува на онаа жена која не била вистинската мајка. Тој не ја смета Македонија како своја и согласен е да ја подели истата, а нејзиниот (неговиот) народ да го изложи на нови страдања, терор и окупации. Со тоа, ако Младенов и навистина е претседател на МПО (Македонска Патриотическа Организација) под итно треба да и го смени името на својата организација и истата да ја прекрсти во АМП (Анти-македонска Патриотическа Организација). Да се надеваме дека ќе го послуша овој предлог. А сега накратко да одговориме на неговите аргументи што тој ги изложува во неговото писмо во Македонско Сонце од 30.01.1998. Како прво, господинот Младенов очигледно дека нема поим оти етногенезата (а не декларирањето на поединци) го одредуваат етничкото потекло на една нација. Како доказ за ова ќе се послужиме токму со еден од неговите аргументи. Имено, тој ги споменува браќата Миладиновци и нивното времено декларирање како Бугари и тврди дека поради тоа Македонците биле Бугари(!?). Дека оваа негова констатација претставува обична бесмислица многу лесно ќе докажеме. Имено, во колку декларирањето на поединци го одредува етничкото потекло на една нација, тогаш да потсетиме дека браќата Миладиновци (но и Прличев, Жинзифов и други) долго време во животот се декларирале како Грци. Па, зарем тоа значи дека тие тогаш биле етнички Грци, а потоа наеднаш станале етнички Бугари? Зарем со различното себедекларирање се менува и етничкото потекло и национална припадност? Ако е така, тогаш го повикувам г-дин Младенов да направи еден експеримент со себе си. За проба, нека почне да се декларира како Конгоанец. Дали тоа значи дека преку ноќ г-дин Младенов ќе поцрне и ќе стане вистински Конгоанец, само затоа што така му текнало да се декларира? Секако дека не. Декларирањето не игра никаква улога во одредувањето на етничкото потекло на една нација. Конечно, браќата Миладиновци дури како возрасни, под влијание на бугарската пропаганда, почнале да се декларираат за Бугари, исто како што пред тоа, додека биле под влијание на грчката пропаганда, во тие матни времиња на организирано задушување на македонското етничко самосознание, себе си се декларирале како Грци. Освен тоа, Димитар Миладинов и по своето декларирање како Бугарин продолжил да ја шири грчката култура со тоа што останал да работи како грчки учител дури и во времето кога веќе постоеле словенските училишта. Мошне е важно и тоа што тие дури како возрасни почнале да се декларираат како Бугари, што значи дека таквото чувство го добиле под влијание на бугарската пропаганда, а не дека го наследиле од своите родители и предци. За нивниот интерес кон античка Македонија, за спомнувањето на македонските песни од страна на Константин Миладинов, за говорот на Прличев во кој, како синови на Македонија, тој ги споменува Александар Македонски, светите Кирил и Методија и други. Од друга страна Младенов очигледно нема поим дека огромен број вистински Бугари, дури и во првите децении на 19. век масовно се декларирале како Срби, но и како Грци (за што постојат повеќе цитати од бугарски книги). Па, зарем денешните Бугари се потомци на Србите и на Грците само затоа што мнозина Бугари се изјасниле како Срби и како Грци? И конечно, зошто Младенов ги премолчува Македонците кои се декларирале како Грци, Срби, Турци или Албанци? Значи, етногенезата (крвта, гените...) го одредува етничкото потекло на една нација, а не себедекларирањето на поединци од таа нација, па во тој контекст, ќе спомнеме дека ние Македонците и да сакаме не можеме да бидеме Бугари, бидејќи едноставно во нашите вени немаме бугарска крв! Вистинските етнички предци на денешната бугарска нација, турко-монголските Бугари (т.н. Прабугари) никогаш масовно не ја населиле Македонија и никогаш не дошло до нивно масовно мешање со македонското население, па оттаму ние Македонците ја немаме нивната крв и гени, поради што никако не можеме да бидеме Бугари или да имаме некаков заеднички етнички корен со Бугарите. Турко-монголските Бугари во Македонија доаѓале само да пљачкосуваат и да убиваат, за што постојат бројни тогашни древни извори. За турко-монголскиот карактер на Бугарите е пишувано во повеќе бугарски и странски извори, а овде ќе цитираме некои современи и древни сведоштва кои зборуваат за бугарските пустошења на Македонија.

МАКЕДОНИЈА СТРАДА ОД БУГАРО-АЗИЈАТИТЕ

Така, на пример, за стравот што македонското население го имало од суровиот бугаро-азијатски хан Крум, сведочи бугарскиот проф. Златарски, кој во врска со ова, во својата книга Историја на б'лгарската држава през Средните векове. т III, пишува: "Бугарите кога разбрале за бунтот во византиската војска... уште повеќе се нафрилиле врз Македонија и Тракија. Тие внеле таков ужас, што жителите на Анхиал и Вероја (Бер) ги напуштиле своите живеалишта и се разбегале... Во истата книга професор Златарски пишува и за окупацијата на Македонија од страна на турко-монголскиот бугарски хан Пресијан (инаку роден татко на кнезот Борис): "Во 837 година императорот Теофил бил зафатен со големиот поход во мала Азија, во кој биле ангажирани сите воени сили на Империјата. Пресијан побрзал да ја искористи таа, за него, благопријатна состојба, за да ги окупира земјите на македонските Словени... Посебно жесток кон Македонија и кон Македонците бил синот на Борис, турко-монголскиот бугарски цар Симеон (роден внук на хан Пресијан). Постојат древни сведоштва, според кои, за време на разурнувачките војни што Симеон ги водел на територијата на Македонија, неговите војски, без некои посебни причини, уривале се пред себе. Биле уништувани цркви, манастири и обични куќи. Епископите и монасите биле убивани и измачувани. Дури и бавчите биле уништувани, а плодоносните дрвја сечени. Цариградскиот патријарх Николај Мистик за овие навлегувања на бугарските војски во Македонија возбудено констатирал: "...Но, како што си припомнувам за толкавиот број на разрушени храмови, манастири и домови; за убиените епископи, за измачуваните монаси - како можам да се надевам дека Бог ќе го заборави сето ова?" За пустошењата од страна на војските на бугаро-азијатскиот цар Симеон во Македонија постои и сведоштво од еден македонски книжевен паметник од 11. век, во кој се вели: "Симеон бил нечесен и зол кон луѓето и тој ја уништил македонската земја... Тогаш сите луѓе пропиштеа од овој цар и повикаа: Тешко нам, браќа, од овој цар!" Византискиот историчар Симеон Логотет, за разурнувањата на нашата земја од страна на бугарскиот цар Симеон, го напишал следното: "До царот пристигна вест од страна на македонскиот војвода дека Симеон се подготвува да војува со Грците... Во месец септември, бугарскиот кнез Симеон со целата своја војска дојде до Цариград и притоа ги оплени Тракија и Македонија. Таму тие разурнаа и запалија се и ги исекоа овошките."

КАЛОЈАН ЈА УНИШТУВА МАКЕДОНИЈА

Овде сами по себе се поставуваат прашањата: чија земја уништувал суровиот Бугаро-азијат (со крстено име) Симеон ? Тоа ли е ,,најромантичниот период" од бугарската историја? Нека размислат за ова големобугарските пропагандисти, но и нашите одродени јаничари. За разурнувањата на бугарски цар Калојан (кој од Византијците бил наречен Скили-Јован, што значи Куче-Јован) во Македонија, македонскиот средовековен писател Владислав Граматик (кој живеел во Рилскиот манастир) напишал: "Тој Калојан за време на секое враќање од борбите што ги водеше против Ромеите, ја пустошеше македонската земја и извршуваше многу жестокости врз населението. Засолништата им ги рушеше до темел, а многу народ одведе во пленство и го пресели преку Дунав." Овој документ е објавен во бугарска книга (Петар Ников: Материали за средновековната истори® на БÍлгари® - ПСп, кн. 55-56, с. 250), а од него гледаме дека бугарскиот цар Калојан не го заборавил стариот азијатски обичај да плени народ и да ги води плениците далеку од своите родни огништа. За несреќите што бугарскиот цар Калојан им ги нанесол на Македонците потресни сведоштва дал и византискиот писател Никита Хонијат: "Најправилно би било да се каже дека никогаш досега човечко око не е видело, ниту човечко уво не е слушнало, ниту пак такво нешто е дошло до човековото срце, како што беше тоа што Куманите и Бугарите го направија за време на нивните налети. Големите, познати и дотогаш многунаселени градови, прекрасните села околу нив, уредно обработените полиња и ливади, цветните градини, кои изобилуваа со плодови поради нивното напојување од околните рекички, високите дворци, преубавите уметнички соѕидани и насликани со разни бои палати, удобните бањи, натежнатите од плодови лозја, обилните со жетва ниви и илјадници други предмети, кои се производ на различни сезони, кои ја радуваат земјата и кои го прават нашиот живот во неа пријатен, сладок и посакуван - сето тоа, откако населението беше истребено, стана живеалиште на ежови и на диви животни. Ако некој можеше да фрли само еден поглед на сето тоа - исполнет со болка - ќе се удреше во градите и со солзи во очите ќе кажеше дека го видел рушењето на вселената... Во мојот јазик не постојат такви изрази, кои ќе бидат доволни за детално и целосно набројување на сите тие многубројни злодела." И ова потресно сведоштво за уништувањето на македонската земја, македонскиот народ и македонската култура од страна на бугарскиот цар Калојан доволно зборува за тоа колку ние Македонците и Бугарите сме биле ,,еден народ." За пустошењата на цар Калојан во Македонија, постои и сведоштво, од Дејанијата на Свети Димитрија, објавено во книгата Христоматија по историја на Бугарија (Софија, 1964), каде,на стр. 273,пишува : "Тогаш владетел на Бугарите бил Калојан... Тој,откако ја пребродил цела Македонија, ги опустошил сите области, до темел ги срушил основните крепости, пљачкосувал и го испустил и преселил целото население покрај брегот на реката Дунав - со еден збор, го престорил во пустина секое место што го нападнал. Потоа тој незадржливо се упатил против Солун, заедно со својата војска, која била побројна и од морскиот песок и која се состоела од: Бугари, Кумани, Татари, Хазари..." Сето ова би требало барем малку да ја разбуди совеста на Ѓорѓи Младенов и на сличните како него. Пискотот на нашите настрадани предци, убиваните Македонци од страна на суровите Бугаро-азијати нека допре до нивната совест, ако воопшто ја имаат...